Pompnet, dé website over insulinepomptherapie

Fotografie: Petra Wendy Wink Fotografie

Maaike Helmer heeft diabetes type 1 sinds haar 21e. Twee jaar geleden richtte ze StressedOut.nl op, het eerste online magazine over stress. In 2018 kwam haar boek 'Niets' uit. In dit boek beschrijft ze haar zoektocht naar innerlijke rust, nadat ze een burn-out doormaakte. Voor haar diabetes gebruikt Maaike de nieuwe insulinepomp van Medtronic, de 670G, met sensor. Deze insulinepomp met SmartGuard™-technologie past de basale insulinetoediening om de vijf minuten aan op basis van de glucosewaarden.

MiniMed 670G ervaringsverhaal

Maaike Helmer gebruikt sinds begin 2019 de 670G. Wat zijn haar ervaringen?
 
Sinds 8 januari 2019 gebruik ik de 670G. Voor deze pomp had ik altijd het idee dat ik met het reguleren van mijn diabetes op een bewegend doel mikte. Telkens als er ‘een systeem’ in leek te komen, veranderde mijn diabetes de regels en kon ik opnieuw beginnen. In die zin is de 670G voor mij een uitkomst; door de zich telkens aanpassende microbasaal, wordt een groot deel van dat ‘bewegend systeem’ bij mij ondervangen. 
 
Voor mij werkt gelijkmatigheid
Omdat bij 670G de microbasaal zich aanpast door middel van een algoritme, probeer ik zo ‘gelijkmatig’ mogelijk met mijn diabetes om te gaan, zodat hij ook daadwerkelijk een algoritme kan ontdekken. Voor mij gaat daarbij de ‘groene lijn’ (oftewel: time in range, de tijd dat ik tussen de 3,9 en 10 mmol/l zit) boven het genieten van dingen als een croissantje of een stukje chocola, dingen waarvan ik heb gemerkt dat ze, bij mij in elk geval, roet in het eten van de groene lijn gooien. En omdat ik me fysiek zo goed voel, is dat het niet waard. 
 
Kalibraties
De 670G vraagt wel wat van mij als gebruiker. De eerste dag van een nieuwe sensor moet je om de twee, zes en twaalf uur kalibreren met een bloedglucosemeting, de dagen erna drie tot viermaal op de momenten dat je stabiele waarden hebt; meestal als je de twee uur ervoor niet hebt gegeten én niet binnen een halfuur van plan bent te gaan eten. 
Als de sensor het gevoel heeft dat er iets niet klopt, vraagt hij je daarnaast om een bloedglucose. Ook midden in de nacht, al is dat gelukkig maar een paar keer voorgekomen. Oh, en in het begin gingen er nogal wat sensoren zomaar kapot. Dan kon ik wel janken, want áls ze het deden, was ik er zó blij mee!
 
Koolhydraten moeten exact: de realiteit
Om de sensor, de pomp, het algoritme en microbasaal zijn werk goed te laten doen, is het van het grootste belang dat je de koolhydraten exact invoert. Omdat ik vroeger veel deed op ervaring, zoals veel anderen, is dat nu best een gedoe; ik loop permanent met een weegschaal, zelfgemaakte gezonde roerbakgerechten (die ik vaak maak) zijn een rekenkundige eh... rotopdracht, die ik zo goed mogelijk probeer uit te voeren. Als ik ergens ben en niet precies weet hoeveel koolhydraten iets bevat, eet ik het dus vaak maar niet. Zo heb ik dus weleens op een borrel een banaan staan wegpeuzelen, omdat ik daar de koolhydraten wél exact van kon berekenen, en van de borrelnootjes niet. Uit eten gaan lijkt me vooralsnog… ingewikkeld (ook om de reden hieronder). Dat stel ik nog even uit.
 
Timing is everything
Daarnaast is me verteld - en dit klopt met mijn ervaring - dat je een halfuur vóór je eet het beste kunt bolussen. Vooral dat laatste is best een uitdaging, helemaal in combinatie met de kalibraties. Tussendoortjes moet je dus bij voorkeur best goed plannen. Gelukkig heb ik daar nu handigheid in gekregen. Wil ik bewegen, dan is het handig om een uur van tevoren de streefwaarde te verhogen naar 8,3 (tijdelijk verhoogde streefwaarde). Dat vergt dus wel dat je altijd weet dat je over een uur gaat bewegen. De pomp is dus vooral gebaat bij veel vooruitdenken. Is mijn ervaring dan. Alles gaat heel bewust.
 
Loslaten…
Wat ik veel heb gehoord, is dat het ‘op je handen zitten’ het meest heftige is voor mensen die beginnen aan de 670G. Als persoon met diabetes type 1 ben je gewend 24/7 zelf de bestuurder te zijn van de auto die diabetes heet. De 670G vraagt van je dat je het stuur overdraagt, terwijl het niet altijd meteen goed gaat. Dat is moeilijk, maar ik besloot meteen al dat ik de 670G daarin als mijn vriend zou zien: we’re in this together en als hij mij leert kennen, kan hij me beter helpen. Dan help ik hem niet door telkens dat stuur weer over te nemen. Vanaf het begin heb ik dan ook meteen dat stuur volledig overgedragen: ‘Hier, let’s do this.’
 
Heftiger dan vroeger
Ik ben, eerlijk is eerlijk, beter ingesteld dan ooit. De dingen die nog niet goed gaan, zijn daarom des te heftiger. En frustrerender. En dat is moeilijk uit te leggen. Vroeger zou een bloedsuiker van 14 mmol/l me niet veel hebben gedaan, nu ben ik bij mijn (helaas nog) dagelijkse middagpiek van 12 mmol/l behoorlijk ziek. Ook de standaard hypo die ik nu krijg bij een minimum aan beweging maakt meer indruk en frustreert me meer. Maar: ik heb er dan ook minder. Ik had meerdere hypo’s per week en vaak ook per dag, die zijn bijna allemaal weg. Precies daardoor valt alles wat misgaat meteen zwaarder: ik ben al binnen een maand gevoeliger geworden voor zowel hypo’s als hypers. Dat is winst, maar betekent ook dat ik nu écht veel binnen de groene lijnen wil blijven, omdat ik me erbuiten erg slecht voel. En nogmaals: dat is niet makkelijk uit te leggen, want eigenlijk heb ik, op papier, niets te klagen. 

Al met al denk ik dat deze pomp uitstekend bij mij past. Beter dan welke pomp tot nu toe ook. Ik denk echter niet dat dat voor iedereen geldt. Het moet bij je passen als mens met diabetes type 1, bij jou als persoon en je moet bereid zijn om te doen wat de pomp vraagt. Maar áls ie bij je past, zoals bij mij, kan het een succescombi betekenen. 
  • {{ppr.Title}}

  • {{ppr.Description}}